Ik ben op 5 november 1948 geboren als Cornelis Jacobus de Gruiter in Dordrecht, achter de kapsalon van mijn moeder. Met haar werk financierde zij de medicijnenstudie van mijn vader. In de nasleep van de watersnood verhuisde het gezin naar Kinderdijk waar hij huisarts werd. Daar in de biblebelt werd ik naar de plaatselijke madrassa gestuurd waar nauwelijks iets anders geleerd werd dan de psalmen en waar het uitdelen van de bijbels de grootste eer was. Ik had mezelf al lezen en schrijven geleerd voor ik naar school ging en ik heb nooit in god geloofd. Wel geprobeerd door bij het bidden hard met m’n ogen te knijpen, maar dat heeft niet geholpen.
Ik was een slim ventje maar ik kon niet leren. Ik had het eigenlijk al opgegeven voor ik naar het Christelijk Lyceum in Dordt ging. Ik bleef in elke klas een keer zitten en rolde zo, zonder een vinger uit te steken, door de HBS-B tot ik het op mijn derde school, het Charlois Lyceum in Rotterdam, opgaf zonder diploma. Ik wilde al vanaf m’n vijftiende schrijver worden, maar in plaats daarvan werd ik noodgedwongen bouwvaksjouwer en magazijnbediende. Het ouderlijk huis had alle banden met mij doorgesneden nadat ik zonder toestemming in Schotland was getrouwd om mijn onafhankelijkheid te veroveren dus ik moest mijn eigen broek ophouden.
Een onderwijsbevoegdheid zou ideaal zijn om een inkomen te combineren met tijd om te schrijven. Een werkweek was maar 32 lesuren en die duurden maar 50 minuten en de helft van het jaar had je vakantie: een luizenbaan. Ik werd toegelaten op de Nutsacademie en werd leraar Engels. De kans om beleidsmatig bezig te zijn met onderwijs en opvoeding kwam binnen bereik en ik ging in Den Haag een experiment leiden waarbij trainers van buiten school mavoleerlingen ondersteunden met het ontwikkelen van sociale vaardigheden. Toen mij vervolgens werd gevraagd om een educatief netwerk voor volwassenen op te zetten door de gemeente Den Haag bleek ik ineens ambtenaar te zijn. Toen na een half jaar honderd instellingen op één lijn had, heb ik ontslag genomen en mezelf beloofd de rest van mijn leven eigen baas te blijven.
Ik had inmiddels met mijn vriend Willem Kars het culturele tijdschrift Hard Werken opgericht dat aansprak vanwege de geheel nieuwe benadering van vormgeving. Met de vormgevers van het blad richtte ik een maatschap op in de vorm van een vereniging om geld te verdienen met de stijl van Hard werken. Als niet-vormgever werd ik zakelijk leider en ik verzorgde de productie van drukwerk en andere projecten met een Hard Werken design. Dat ging jaren goed, maar de losse vorm van samenwerken ging knellen terwijl de markt en de belastingdienst ons dreven in de richting van een echt bedrijf. Dat is ook gebeurd, maar zonder mij.
Ondertussen was ik voor en na Hard Werken ook actief op het maatschappelijke vlak. Als enige niet-communist was ik actief in de Aktiegroep Het Oude Westen om het onzalige plan van de heersende sociaaldemocraten te dwarsbomen om de wijk af te breken voor een grotere city. De communisten van de KEN-ML (de voorganger van de SP) dachten dat ik bij de CPN zat en de communisten van de CPN dachten dat ik bij de KEN zat. Maar ik wist dat het socialisme een bedreiging was voor mijn moeizaam bevochten vrijheid of dat nu kwam van communisten of sociaaldemocraten. Ik werd zo als onafhankelijk lid ook nog voorzitter in de heftigste tijd van de Aktiegroep.
Als penningmeester van de V.P.R.O was ik medeverantwoordelijk voor het besluit om niet langer klein te blijven en van een C omroep naar een B omroep te gaan zonder de puntjes. Ik trad af toen later in de vereniging VPRO een coup werd gepleegd waarmee de anarchisten en autonomen de macht wilden overnemen door de vrijheid van de programmamakers in te perken. Ik begon een offensief vanuit de vereniging en wist de coup met steun van de programmamakers terug te draaien.
In Rotterdam stak ik een stokje voor de oprichting van Radio Waterman, een regionale omroep die voor 100% onder regie van de PvdA stond. Dat had ik blootgelegd in een onderzoek dat ik in Hard Werken publiceerde. Marie-Annet van Grunsven en Wim Noordergraaf waren daar ook op gestuit en samen kregen we het voor elkaar om de plannen van PvdA burgemeester André van der Louw te torpederen. Ik werd vice-voorzitter, -secretaris en -penningmeester van het alternatief en zo werd ik de naamgever van Radio Rijnmond.
Vanaf mijn vertrek bij Hard Werken in 1986 ben ik kleine zelfstandige geweest die oplossingen voor de stad verkocht. Ik heb evenementen georganiseerd zoals de grote Rotterdam tentoonstelling op Ellis Island in New York en het Willem de Kooning jaar in Rotterdam, plannen van aanpak gemaakt voor veel lastige plekken in Rotterdam waarvan de succesvolste waren die voor de West Kruiskade en het centrumdeel van de Nieuwe Binnenweg. Maar het langst lopende project kwam voort uit een opdracht om een toeristenattractie te maken op de Kop van Zuid in 1996 waaruit het concept voor City Safari is voortgekomen waarbij ik nog steeds betrokken ben. In 1998 publiceerde ik een essay over Carbon Dioxide Removal waarin de basis werd gelegd voor Underground Forest. Dat leidde tot de oprichting van een bedrijf in 2023 dat CO2 uit de atmosfeer verwijdert.
Mijn liefdesleven was ook een carrière van trial and error. Ik ben drie keer getrouwd; een keer in Wick (Schotland), een keer in Linköping (Zweden) en de laatste en definitieve keer in Timboektoe (Mali). Mijn twee kinderen, Joop en Suze, had ik al toen ik in 1993 Marjolijn Masselink tegenkwam met wie ik vanaf dat moment alles heb gedeeld. Dat geldt ook voor onze reizen door alle landen van Europa en de meeste van Afrika, het Midden Oosten, Centraal Azië en Noord Amerika.
In de jaren negentig kwam ik tot de conclusie dat ik meer moest doen voor mijn stad en mijn vrijheid dan er van te genieten. Die moesten ook beschermd worden en dat kan alleen in de politiek. Als liberale geest had ik de keuze tussen D66 en de VVD. Voor D66 werd ik voorzitter van de Adviesraad voor het Centrum, de voorloper van de deelgemeente Centrum in Rotterdam. Mijn keuze voor D66 bleek een foute te zijn. Bij de VVD voel ik mij thuis in de rechts-kosmopolitische vleugel. Ik werd gemeenteraadslid en daarna lid van de gebiedscommissie Centrum, de naloper van de deelgemeente. Toen ik zag dat de nieuwe Wijkraden geen enkele serieuze rol konden spelen in het huis van Thorbecke, heb ik daarvan afgezien.
In 1998 gaf ik een presentatie op een groot Europees congres over het gebruik van biomassa voor energie en in de industrie. Ik zag dat dat niet kon samengaan met de poging om klimaatverandering tegen te gaan. De paper die ik mocht verdedigen, was getiteld Stop Burning Biomass! Er werd toen nog gedacht dat hout een neutrale brandstof was, maar dat is alleen waar als we het gebruik van fossiele brandstof helemaal stoppen voor het klimaat 1,5 graad is opgewarmd. Het was duidelijk dat dat niet ging lukken. De IPCC wetenschappers hadden buiten de menselijke aard gerekend: we zouden niet stoppen met fossiele energie tot die goedkoper zou zijn dan de alternatieven. Mijn paper pleitte voor het verwijderen van CO2 uit de atmosfeer en dat kan alleen als we ophouden met het verbranden van biomassa. In 2025 is ook de Wetenschappelijke Klimaatraad tot die conclusie gekomen. Red de boom! Conserveer hem op een plek waar hij zijn vergaarde koolstof nooit meer loslaat: in zuurstofloos veen en natte klei.
In de jaren daarna groeide het besef dat we het niet gingen redden zonder CDR, Carbon Dioxide Removal. Er ontstond een Voluntary Carbon Market voor het verwijderen van CO2 uit de atmosfeer. Toch bleef iedereen zeggen dat mijn oplossing idioot was. In 2022 besloot ik dat ik het zelf ging doen en in 2023 richtte ik Underground Forest B.V. op, een CDR bedrijf dat de houten heipaal zou herintroduceren om zo CO2 permanent op te slaan en het gebruik van betonnen palen zou voorkomen.
Inmiddels zijn al de systemen getest: we vonden investeerders, er wordt weer op hout gefundeerd, de CDR is gecertificeerd en bedrijven, overheden en particulieren zijn bereid te betalen voor onze inspanningen om de uitstoot te compenseren van de activiteiten die nog niet zonder fossiel kunnen. Inmiddels hebben we duizenden tonnen CO2 permanent verwijderd en wordt er voor betaald. Hoe? Dat zie je op https://undergroundforest.nl/nl.